Είμαστε διαφορετικοί αλλά ίσοι!!!

Είμαστε διαφορετικοί αλλά ίσοι!!!

«Ζω με κινητικές δυσκολίες από τα έξι μου χρόνια χωρίς αυτό να με εμποδίζει να καταφέρνω να αυτοεξυπηρετηθώ, να ανταπεξέρχομαι στις υποχρεώσεις μου και να μπορώ να σταθώ υλικά και συναισθηματικά στους οικείους μου», δηλώνει η Αναστασία, μία γλυκύτατη κυρία που ζει μόνη της εδώ και χρόνια στην επαρχία, έχοντας κινητικές δυσκολίες στα άκρα της.

«Αυτό που δεν αντέχω στους ανθρώπους είναι η συμπεριφορά με την οποία έρχομαι σχεδόν πάντα αντιμέτωπη: ένα βλέμμα γεμάτο θλίψη , λύπη και αποθάρρυνση που το μεταφράζουν ως συμπόνια. Ίσως με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να με ενθαρρύνουν ή απλά να μου μεταφέρουν τον σεβασμό τους, όμως το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό. Οι ανάγκες μου για παρέα, αγάπη και δράση είναι οι ίδιες όπως για όλους εσάς, απλώς εγώ καλούμαι να το κάνω με πολύ μεγαλύτερο κόπο και προσπάθεια» τονίζει η ίδια με αξιοθαύμαστη δύναμη.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζονται τα άτομα με οποιοδήποτε είδος αναπηρίας αποτελεί δείκτη πολιτισμού και δημοκρατίας, διότι  αν μία πολιτεία δεν σέβεται τα δικαιώματα όλων των πολιτών της ανεξαιρέτως, υστερεί σε επίπεδο ισονομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Έτσι λοιπόν, το ερώτημα που γεννάται είναι τελικά, πόσο ενημερωμένοι είναι οι πολίτες στη χώρα μας όσο αναφορά το συγκεκριμένο θέμα και ποια η συμπεριφορά τους απέναντι στα ΑΜΕΑ; Την απάντηση στο ερώτημα δίνει η Κατερίνα Τασούλη, εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης, η οποία στη συνέντευξή της τονίζει ότι:

«Οι περισσότεροι πολίτες της Ελλάδας ενδιαφέρονται για τα ΑΜΕΑ, αλλά το ενδιαφέρον τους παίρνει συνήθως μορφή λύπησης και φιλοδωρήματος. Κύριος παράγοντας της λανθασμένης συμπεριφοράς φαίνεται να είναι η έλλειψη ενημέρωσης για τις πραγματικές τους ανάγκες, οι οποίες είναι ίδιες με εκείνες του ατόμου τυπικής ανάπτυξης δηλαδή, η παρέα, η μόρφωση, η ικανότητα να δουλέψει και να έχει καλή συμπεριφορά. Επίσης, η έλλειψη ενημέρωσης για το τι μαθαίνουν τα ΑΜΕΑ στις σχολικές δομές που υπάρχουν στην Ελλάδα, κάνει τους γονείς να μην επιθυμούν να βγάλουν τα παιδιά τους από το προστατευμένο περιβάλλον του σπιτιού», αναφέρει η ειδικός.

Το μήνυμα που η ίδια θέλει να περάσει μέσα από τη συγκεκριμένη συνέντευξη είναι πως «αν ήσουν εσύ στη θέση του θα ήθελες να σου φέρονται με αξιοπρέπεια και σεβασμό όπως αξίζει να φέρεται κανείς σε οποιονδήποτε άνθρωπο. Πάνω από όλα, ωστόσο, το καλύτερο που έχει να κάνει ο κάθε πολίτης είναι να ενημερώνεται από αξιόπιστες πηγές για την κάθε διαταραχή  και να μην συγχέει διάσπαρτες -μη έγκυρες- πληροφορίες στο μυαλό του, καθώς υπάρχει το ενδεχόμενο τα αποτελέσματα να είναι τα αντίθετα από τα αναμενόμενα!».

Στη χώρα μας οι παροχές σε ορισμένες περιπτώσεις δυστυχώς εκλείπουν -ακόμη και αν έχουν γίνει προσπάθειες τα τελευταία χρόνια να βελτιωθεί η κατάσταση-, με αποτέλεσμα η καθημερινότητά τους να δυσχεραίνεται ακόμη περισσότερο.

Ρίχνοντας μία ματιά στην μακρινή Αυστραλία, και συζητώντας με κοινωνική λειτουργό που ζει και εργάζεται στην Αδελαΐδα,  συνειδητοποιούμε ότι τα πράγματα εκεί λειτουργούν τελείως διαφορετικά, εφόσον το κλίμα και η νοοτροπία διαφέρει σημαντικά, δημιουργώντας μία πιο εύκολη ζωή στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Σε αυτό συμβάλλει βέβαια και το εκπαιδευτικό σύστημα και αυτό διότι από την προσχολική ακόμη ηλικία, τα παιδιά διδάσκονται τη διαφορετικότητα, έτσι ώστε να μην βρίσκονται σε κατάσταση αμηχανίας όταν έρχονται σε επαφή με Αμεα. Διαφορές εντοπίζονται και στο σχολικό περιβάλλον, καθώς ναι μεν τα μαθήματα διεξάγονται σε διαφορετικές αίθουσες, ωστόσο όμως, τα παιδιά ειδικής και μη αγωγής, στεγάζονται στο ίδιο κτίριο. Έτσι τα παιδιά τυπικής και μη ανάπτυξης αναμειγνύονται μεταξύ τους και κοινωνικοποιούνται πιο ομαλά, με αποτέλεσμα να αποτρέπονται ρατσιστικές συμπεριφορές!

Έχοντας πλέον μία πιο σφαιρική άποψη, θεμιτό θα ήταν να επαναπροσδιορίσουμε την αντίληψή αλλά και τη στάση μας απέναντί τους, και να σταθούμε δίπλα τους με περισσότερη ενσυναίσθηση!   Μπορεί το κράτος να αδυνατεί για ποικίλους  λόγους, να αποτελέσει αρωγό στην καθολική ανατροπή της κατάστασης,  όμως το κομμάτι που αφορά τον καθένα μας μπορεί να αλλάξει! Πως; Εξετάζοντας πιο εξονυχιστικά την κατάσταση και μη αμελώντας την ορθή ενημέρωση αλλά και δράση σε ό,τι αφορά τέτοιου είδους ζητήματα! Εξάλλου κάθε αλλαγή ξεκινάει από εμάς τους ίδιους και σίγουρα ένα ζήτημα τέτοιου βεληνεκούς κάθε άλλο παρά αδιάφορους μπορεί να μας αφήνει!

«Αυτό που αγγίζει εμένα προσωπικά», επισημαίνει η κα Τασούλη, «είναι ο πόνος στα μάτια των γονιών και η αγωνία τους για το μέλλον των παιδιών τους. Οι γονείς αυτοί σταδιακά χάνουν τους φίλους τους, αγκιστρώνονται τόσο από την πάθηση/διαταραχή του παιδιού τους και αποτραβιούνται τόσο πολύ από όλους και από όλα. Μερικοί καταλήγουν ακόμη και να χωρίζουν και να είναι δυστυχισμένοι. Θα ήθελα να ενθαρρύνω όσους γνωρίζουν τέτοιες οικογένειες να επικοινωνούν μαζί τους και να τους καλούν συχνότερα και να τους υπενθυμίζουν πως το παιδί τους δεν γίνεται βάρος αλλά αντίθετα το περιμένουν με ανοιχτή αγκαλιά και αγάπη. Θα ήθελα να ενθαρρύνω τους γονείς να δώσουν χρόνο ο ένας στον άλλο, να βάλουν τη σχέση τους πιο ψηλά από τα προβλήματα και να μοιραστούν λύπες και χαρές με φίλους. Ακόμη, οι κάποιες εταιρίες θα μπορούσαν να προσλαμβάνουν άτομα με ειδικές ανάγκες σε ορισμένα πόστα που να μπορούν να ανταπεξέρχονται και τέλος απαραίτητο είναι πλέον να δημιουργήσει το κράτος θέσεις εργασίας για ΑΜΕΑ , ώστε να νιώθουν τη χαρά της δημιουργίας μέσα από την εργασία!

Ας μην ξεχνάμε ότι παρόλο που δεν είμαστε όλοι ίδιοι, είμαστε ίσοι!»

Συντάκτης: Xριστιάννα Πίτη.